Watersnoodramp / Strijd tegen het water: 1953

Eeuwenlang hebben de bewoners van Nederland zich tegen de zee en rivieren moeten beschermen. Het lage land, dat in feite de delta is van de grote rivieren de Rijn, Maas en Waal werd diverse malen door watersnoodrampen getroffen. Terpen, dijken, windmolens, sluizen en waterkeringen werden in de strijd tegen het water ingezet. Over het algemeen is het Nederlandse waterbeheer zeer succesvol, maar tijdens perioden van grote maatschappelijke ontwrichting zoals oorlogen worden de dure waterwerken vaak noodgedwongen verwaarloosd. Dit is zeer riskant. Zo was tijdens de Tweede Wereldoorlog en de daaropvolgende jaren van schaarste geen geld om noodzakelijk investeringen in de dijken te doen en in februari 1953 voltrekt zich door een zeldzame combinatie van springvloed en een noordwesterstorm een ramp. De dijken in Zeeland en op de Zuid-Hollandse eilanden bezwijken. Als gevolg hiervan verdrinken in de nacht van 31 januari op 1 februari meer dan achttienhonderd mensen en duizenden stuks vee en staat 150.000 ha land onder water. De schok is groot, want een watersnoodramp met zoveel doden is al sinds mensenheugenis niet meer in Nederland voorgekomen. De ramp is aanleiding voor de lancering van een groot opgezet Deltaplan.
lees meer